Als feministe herken ik mezelf niet. Heb nooit bedacht of ik wel dezelfde rechten heb of achtergesteld wordt. Heb ook nooit die beleving gehad. De wereld lag altijd voor me met alle mogelijkheden en kansen. Ook altijd genoten van de aandacht van het andere geslacht en nooit gedacht dat ik ‘handelswaar’ was, of zelfs maar kon zijn.

Gelijkwaardigheid was voor mij zo vanzelfsprekend dat ik me, wellicht daardoor, nooit geërgerd heb aan blote vrouwen op auto’s of het gebruik van het woord ‘hij’ zonder dat er ook het woord ‘zij’ bij stond. Ik was/ben liever ‘directeur’ dan ‘directrice’.

Ik werd verrast door vriendinnen die verschillen in behandeling, mogelijkheden en kansen ervaarden en daar boos over waren. Ik luisterde naar politieke argumenten en naar emoties.
Voor mij bleef het een kwestie van beleving, ondanks het feit dat er verschillen zijn en dat die verschillen onterechte gevolgen hebben. Die kennis geeft nu ook kleuring aan mijn denken en in bepaalde gevallen ook aan mijn handelen.

Ondanks dat blijf ik blij dat ik vrouw ben en voel ik mij volledig gelijkwaardig aan de man.
Ik ben blij met de verschillen die er zijn tussen vrouwen en mannen. En ……. de laatste tijd bekruipt mij ongemak, irritatie en verbijstering.

Hoofddoekjes. Na de acceptatie dat er zoiets is, bestaat, ergens ver weg, in landen met andere culturen, kwam het dichterbij. In mijn directe omgeving, mensen met wie ik spreek, contact heb. Ik vroeg mij af hoe het voelt om zo ‘ingesnoerd’ te zijn in een hoofddoek. Ik houd al niet van een muts, zonnebril of wat dan ook aan m’n hoofd. Vanzelfsprekend ben je er aan gewend als iedereen het om je heen draagt. Zelfs als het in eerste instantie ongemakkelijk aanvoelt. Bovendien kan het ook nog een belangrijke betekenis hebben voor de draagster.
Ik merkte dat ik er geen moeite mee had.

De boerka – vrouwen die niet volledig zichtbaar zijn in hun fysieke verschijning. Vrouwen die ik niet kan herkennen als vrouw. Ik weet niet of en wat ik zie. Ik merk dat ik me ongemakkelijk begin te voelen. Ook de zwarte kleur draagt voor mij bij aan het gevoel van ongemak. In die cultuur, ver weg, mij onbekend, ja, dat kan ik me voorstellen. Maar hier, in een andere wereld, andere cultuur. Wil je dat dan? Blijft het dan dezelfde waarde voor je houden? Heb je toegang tot andere ideeën over hoe een mens, een vrouw, zich kan en mag laten zien?

Ik ben in verwarring, want ik weet het gewoon allemaal niet. Wat ik wel weet is dat door m’n nieuwsgierigheid naar de beleving van de vrouw in de boerka, ik me steeds meer bewust wordt van mijn vraag naar de waarde van de vrouw. En ik begin steeds meer te ontdekken dat die waarde niet vertegenwoordigd wordt door bloot noch boerka.

Steeds geïrriteerder raak ik door alles om mij heen dat gerelateerd wordt aan seks. Bijna elke reclame, bijna in elk programma op radio en televisie gaat het op de een of andere manier over seks. Zelden te pas, meestal te onpas.
De waarde van de vrouw wordt volgens mij met voeten getreden. In de westerse wereld door er een seksobject van te maken en in de Islamitische wereld door haar te verbergen in een boerka.