“Het gaat wat worden met al die feestdagen. Veel mensen op dezelfde plek. Lekker makkelijk voor een aanslag,”: zegt een vriend tegen me.
“Ja, alhoewel ik me afvraag of het weer zo snel zal gebeuren. Maar het kan natuurlijk elk moment, op elke plek gebeuren. Ben jij voorbereid?”
De verbazing, zelfs bijna verbijstering klinkt in zijn: “Voorbereiding?? Hoe bedoel je? Hoe kun je je daar nou op voorbereiden?”

Je kunt je op alles voorbereiden, maar het hangt er van af wat je verstaat onder voorbereiden. Voorbereid zijn betekent niet dat je iets kunt voorkomen of je kunt beschermen tegen een terroristische actie. Het betekent wel dat je je afvraagt wat de consequenties zijn als het je toch overkomt.
Zoals het verdriet van je dierbaren, die ook nog een begrafenis moeten regelen. Niet besliste zaken waardoor de achterblijvende problemen heeft; ongezegde dingen, die wel gezegd hadden moeten worden; (slepende) conflicten die opgelost hadden kunnen zijn, om er een paar te noemen.

“Ja, maar,” zegt mijn vriend, “je kan toch niet leven alsof je elk moment kunt sterven?”
Volgens mij is dat nu juist precies wel het idee. Niet om met de dood bezig te zijn, maar juist met het leven vieren.
Door voorbereid te zijn op de dood, maak je het leven licht. Je gaat slapen of de deur uit nadat je gezegd hebt dat je van de ander houdt, ondanks het feit dat je boos bent over bepaald gedrag. Je hebt uitgesproken dat je een andere mening hebt en iets anders wilt, maar dat het de relatie niet verstoort. Je hebt het gezegd en de ander duidelijk laten merken dat je om die ander geeft, waardeert, respecteert en of accepteert. Je hebt opgeschreven wat je wilt na je overlijden, wensen over donatie van organen, begrafenis, erfenis en nalatenschap.

Mijn vriend en ik constateren dat het fijn is om dit met elkaar gedeeld te hebben en daarmee onze vriendschap gevierd te hebben. Zo simpel kan het zijn.