Je kun je kiezen wat je zegt, als je je bewust bent van wat je denkt.

Herken je dat je soms het idee hebt tegen de muur te praten? Dat het is alsof je een vreemde taal spreekt? Dat er geen reactie komt of een die je helemaal niet wilt?
Gehoord en verstaan worden heeft alles te maken met hoorbaar en verstaanbaar zijn. Dat klinkt misschien wel als een open deur of zelfs flauw, maar het is zo echt waar.
Hoe vaak denk je na over de woorden die je gebruikt, de timing, je volume, je gezichtsuitdrukking en handgebaren? En heb je dat dan gedaan nádat je nagedacht hebt over wat je wilt bereiken? Was je je bewust van de persoon tegen wie je sprak en of die open stond voor jouw tekst?

Het begin
Toen ik jong was droomde ik ervan dat ik het vermogen had om dat wat mensen dachten in een langskomende tekst op hun voorhoofd te lezen. Helaas. Ik wist toen nog niet dat veel mensen helemaal niet weten wat ze denken. Zelfs ook niet wat ze voelen. Nota bene in hun eigen lijf. Ik wist dat zelf ook niet, maar juist daarom wilde ik zo graag weten wat de ander dacht. Dat zou me veiligheid brengen. Bovendien zou ik op hun gedachten kunnen reageren, er zelfs op vooruit kunnen lopen. Dan zou ik het altijd goed doen en nooit afgewezen worden.

Het vervolg
Toen ik ouder werd ontdekte ik de harde waarheid: communiceren is zo ingewikkeld dat bijna niemand het kan. In elk geval niemand in mijn familie. Als ik iets wilde zeggen, moest ik mijn mond houden. Als ik niets wilde zeggen of te zeggen had, moest ik vertellen. Als ik uitbundig was, moest ik rustig zijn en als ik rustig was, moest ik juist enthousiast doen. Ik begreep er niets.
Hoe kan ik mij verstaanbaar maken en hoe kan ik serieus genomen worden?

De leerschool
Je leert communiceren van je ouders, je opvoeders, de mensen om je heen. Als die de kunst niet verstaan, dan leer je verkeerde dingen. Daar kun je niets aan doen. Zelf ben je op dat moment onwetend en denkt dat de ouderen het weten. Later ben je zo geprogrammeerd en communiceer je zo vanzelfsprekend, dat het best wat training vraagt om je communicatie te veranderen. Denk als voorbeeld maar aan een stopwoordje.

De kunst van communiceren
Communiceren is eigenlijk heel simpel. Hoe gek dat misschien ook klinkt. Het betekent namelijk dat je uiting geeft aan wat je voelt en denkt. Dat is heel natuurlijk, met andere woorden: dat hoef je niet te leren. Dat doe je vanzelf, instinctief. Als een baby honger heeft, gaat het huilen. Net zo lang tot die eten krijgt. Omdat de baby nog geen woorden heeft, weet je als ouder niet of het gaat om eten, aandacht, een schone luier, warmte of nabijheid.
Als volwassene ben je geprogrammeerd en heb je woorden. Dan zou het gemakkelijk moeten zijn. Maar dan gaat het om de congruentie van je verbale en non-verbale communicatie. Dat wat je zegt moet in overeenstemming zijn met je gezichtsuitdrukking, gebaren, toonhoogte, volume, etc.

Het geheim
Het geheim van gehoord en verstaan worden is een goede communicatie met jezelf.
Wat wil je dat die ander van jou weet? Hoe je je voelt, wat je denkt of wat je wilt?
Om daar achter te komen, hoef je alleen maar naar je lichaam te luisteren. Dat weet namelijk alles en liegt nooit. Elke spanning, in je kaken, je schouders, rug of waar dan ook, geeft aan dat iets je bezig houdt. En meestal op een onaangename manier. Die spanning of juist ontspanning vertelt je wat je voelt en nodig hebt. Dan hoeft je alleen nog maar te besluiten wat je daarvan communiceert naar de ander.

Nieuwsgierig?
Stuur me een email met je vraag over waar jij tegenaan loopt in je communicatie.
Je krijgt een praktisch antwoord zodat je je hoorbaar en verstaanbaar kunt maken.
schrijf je email