Voor alles is een eerste keer: woordje, stapje, poepje op de po, tongzoen, baan.
Een eerste keer van iets is soms wonderbaarlijk, soms fijn, soms schrikken en soms had je het liever niet meegemaakt.

Zo lag ik vorige week ineens in de ambulance op weg naar een ziekenhuis. Mijn eerste keer hartinfarct, eerste keer in een ambulance, eerste keer aan de hartmonitor, eerste keer een katheterisatie, eerste keer gedotterd en eerste keer stents geplaatst.

Wat me opviel tijdens al die eerste keren was het contact met mijn lijf, m’n nieuwsgierigheid en humor. Door me bewust te zijn van mijn ademhaling, kon ik antwoord geven op de vraag of ik kortademig was en hoe lang al. Doordat ik de adem stuurde naar de plekken waar ik pijn voelde, wist ik dat er uitstraling was naar mijn linker bovenarm. Door focus te houden op het ademen, bleef ik rustig en in het moment zelf.

De fantastisch bekwame, zorgzame en aardige broeders hadden gelukkig gevoel voor humor. Daardoor was het ritje naar het ziekenhuis ook leuk. Verbazingwekkend wat er allemaal rammelt in zo’n ambulance en hoe zacht de sirene klinkt.

Op de hartbewaking klinkt de verpleegkundige zuidelijk. “Ben jij een Brabo?” “Ja”, antwoordt hij, “uit Roosendaal.” Als ik reageer dat dat eigenlijk geen Brabant is, loopt hij de kamer uit en zegt dat ons contact wel klaar is. Vanaf dat moment hebben we veel plezier en steeds even een fijn gesprekje. Over medicijnen, leven na de dood, vluchtelingen en persoonlijk geluk. Als zijn dienst erop zit, komt hij afscheid nemen: “Ik hoop dat we elkaar buiten het ziekenhuis nog eens ontmoeten om verder te praten.” Ik hoop het ook.

Radio 538 staat aan en het team bespreekt de weekendactiviteiten. Ik lig er naar mijn idee wat verloren bij. Het scherm is zo groot dat ik makkelijk mee kan kijken bij de katheterisatie. Fantastisch om mijn eigen hart te zien kloppen en de contrastvloeistof er als bizarre tentakels overheen te zien gaan. Ah, het dunnen grijze draadje is dus de dichte kransslagader. Door te zien en te weten kan ik makkelijk accepteren dat de stents nodig zijn.

Het dotteren is naar en pijnlijk. Wederom helpt de focus op mijn ademhaling. Wat een deskundige vakmensen doen hun werk via een klein gaatje in de slagader van mijn pols. Ik ben oprecht onder de indruk.

Het zijn bijzondere ervaringen. Ik had ze zelf niet uitgekozen, maar ik had ze toch niet willen missen. Wel hoop ik dat het bij deze eerste keer blijft. Maar het contact met mijn lijf, de nieuwsgierigheid en humor wil ik bij elke eerste keer van wat dan ook houden.