Een hartinfarct krijgen is niet niks. Het gaat ook niet zomaar over, je hebt nazorg nodig. In het ziekenhuis word je goed bewaakt en verzorgd. Als je naar huis mag, is dat ineens over. “Wij zorgen wel dat u een afspraak krijgt bij de cardioloog en aangemeld wordt bij het revalidatiecentrum.”
Dan sta je buiten en ben je geen patiënt meer en ineens moet je het helemaal zelf doen. Althans, zo lijkt dat.

Natuurlijk ben je in het ziekenhuis ook verantwoordelijk voor jezelf. Alleen is het daar gemakkelijk om te vergeten. Ik was dat gelukkig niet vergeten en vroeg wat mijn hartslag was en bloeddruk. Ik wilde weten welke pillen ik waarom te slikken kreeg en waar het bloed op onderzocht werd. Daardoor kon ik meedenken en beslissen wat ik wel en niet deed. Van bijna alle verpleegkundigen kreeg ik complimenten dat ik zo alert was en goed voor mezelf zorgde.

Daar ben ik thuis mee doorgegaan waardoor ik een vergissing bij de medicijnen opmerkte. Vandaag vroeg ik me af waar de afspraken bleven bij de cardioloog en het revalidatiecentrum. Snel de telefoon gepakt en gecheckt. Wat blijkt? Ze zijn ‘vergeten’ mijn dossier naar de cardioloog en huisarts te sturen en mij aan te melden bij het revalidatiecentrum. Consequentie? Nu kom ik achteraan op de wachtlijst. Wat daar de consequentie van is weet ik nog niet.

Eén consequentie die ik wel weet is dat ik een afspraak krijg en naar de revalidatie kan. Als ik niet mijn verantwoordelijkheid had genomen, had ik kunnen wachten tot sint juttemus. Gelukkig gaat het goed met me, maar er zijn ook mensen die emotioneel in de knoop komen door een infarct.

Zorg ervoor dat je gewend bent om je verantwoordelijkheid te nemen, zodat als de situatie wat lastiger is, het toch vanzelfsprekend is dat je het doet. Autonomie is je grootste goed en niemand kan het je afpakken!