“Ik op het traject terugkijk als een rijke periode. Rijk, omdat het me weer op koers heeft gebracht en me een nieuw ‘startblok’ heeft gegeven en ook omdat we naast alle andere dingen gelukkig ook heel vaak gelachen hebben.

Uit het traject heb ik mijn eigen ’10 geboden’ opgetekend. Een soort spiekbriefje voor de toekomst. Het zijn natuurlijk geen geboden maar meer wensen. Dingen die ik van jou geleerd heb die ik mezelf toewens om dagelijks toe te passen.

  • Ik wens mezelf de kunst om in de dagelijkse drukte momenten van rust te zoeken. Ik wil tempo en druk afwisselen met momenten van bezinning en reflectie. Ik heb geleerd dat op die momenten verhelderende inzichten ontstaan.
  • Ik wens mijzelf de moed om niet te blijven denken en puzzelen. Ik wil mijn kracht gebruiken die vrijkomt wanneer ik keuzes maak en stappen zet. De moed om gewoon te doen.
  • Ik wens mijzelf de kracht om mijn gevoel te uiten, uit te spreken wat ik nodig heb en daar conclusies uit te trekken. Ik wil de kracht om de intimiteit en de warmte te zoeken en het gesprek aan te gaan en niet de hoge prijs betalen die is verbonden met het negeren van gevoelens en behoeften.
  • Ik wens mezelf dat ik toe kan geven dat ik het niet allemaal zelf hoef t doen en dat gewoon ook goed genoeg kan zijn. Er zijn altijd mensen om me heen die bereid zijn te helpen en die er altijd zijn als het nodig is.
  • Ik wens mezelf het vermogen om de dingen af te maken en geen losse eindjes te laten slingeren. Ik heb al een kop vol van dingen die ik ‘eigenlijk nog een keer zou moeten’. Ze lijken allemaal goed opgeborgen, maar steken op onverwachte momenten steeds weer de kop op en kosten teveel energie.”

Aldus Frank.

Frank was niet meer blij in zijn werk, kon geen keuzes maken en werd verscheurd door zijn angst dat als hij zou kiezen hij nooit gelukkig zou worden. Hij was verkrampt en kon niet in beweging komen.

Wordt vervolgd…