Ik weet dat ik me niet hoef te schamen, toch heb ik dat lang gedaan. Totdat iemand echt luisterde en ik het voor het eerst echt kon vertellen.

Twee kleine meisjes op stap in park Angerestein
vrolijk op weg, zonder een centje pijn.
Vrolijk, onschuldig, huppelend en met een schaterlach,
start zo een pijnlijke, niet te vergeten dag.
Grote bomen staren mij aan,
met een waarschuwing hoor ik de wind om niet dit pad in te slaan,
mijn pas stokt, ik kijk om mij heen naar de donkere weg.
Weet dat ik moet stoppen en zeg:
we draaien om, we nemen een andere kant.
Ik voel de rand
van de afgrond onder mijn voeten en de tinteling in mijn lijf en weet
dat ik moet luisteren naar de stem die ik hoor fluisteren.
Ik hoor de stem die harder is dan de stem van mijn gevoel diep van binnen.
Loop door, ik laat mij leiden door de andere stem
van net zo’n klein meisje die ik eigenlijk nauwelijks ken.
Ik zie twee schaduwen aan de rand van het bos.
Mijn voeten raken niet los
van de grond,
versteen en ook weer niet.
Niemand die het ziet.
Maar ik voel angst, boosheid en een enorme kracht,
het wordt donker als de nacht.
Twee handen grijpen mij beet, hardhandig, zonder mededogen,
kijkt de ander mij in de ogen.
Het einde is nabij, er komt iets in mij bovendrijven.
Ik kan nu niet verstijven,
ik moet vechten, is mijn laatste gedachte.
Dat is het minste wat ik van mijzelf kan verwachten.
Ik vecht, krab, schop en schreeuw, maar er komt geen geluid.
Zijn handen zitten al op en onder mijn huid.
Ik ben niet opgewassen tegen dit geweld en deze pijn.
Ik mag niet uitschakelen, ik moet er nu zijn.
Met mijn laatste kracht open ik mijn mond
en schreeuw, zo hard als ik kan.
En dan
laten ze mij los.
Ik lig te huilen in het bos,
voel overal pijn, ben verstijfd, gebroken en niet meer klein.
Zal ik ooit weer echt gelukkig kunnen zijn …..

Voor vragen en reacties kun je me bellen of mailen.