Heerlijk, dit jaar weer een topjaar. Fantastische sneeuw, zon en ik heb er zin in!

Natuurlijk heb ik me goed voorbereid. Ja, het kon wat beter, maar ik had het net te druk om
elke dag te trainen. Maar ik heb nog wel een paar lesjes genomen dus de beweging zit alweer in de benen.

Van een paar collega’s heb ik voor het eerst een soort van commentaar gehad: “Vind je dat het nog wel kan, dat skiën?” Ik dacht ‘hoezo niet? Daar kun je toch nooit te oud voor zijn.’

Maar daar ging het dus niet om. Het ging er om of het wel verantwoord is in verband met het klimaat. Jeetje, het klimaat. Het gaat tegenwoordig alleen nog maar over het klimaat.

Vanzelfsprekend ben ik daarr ook mee bezig maar je hoeft toch niet je hele leven op z’n kop te zetten, je pleziertjes niet meer te hebben en op een houtje bijten om het milieu te sparen?!

De discussie liep nog best hoog op. ‘Als je niks doet, hoeft het straks niet meer; je hebt toch kinderen, die hebben toch recht op een toekomst? Als je niet ergens actie onderneemt, doe je het nergens en petities ondertekenen of geld voor een boom, daar red je het niet mee’ was een aantal van de argumenten.

Tja, dat weet ik ook wel. Natuurlijk, ik vlieg voor m’n werk regelmatig en weet wel dat mijn voetstap niet zo erg schoon is. Maar ik shop bewust en eet minder vlees. Maar als we niks meer doen, stopt de economie en dan hebben we ook geen geld om te innoveren en dingen te ontwikkelen die goed zijn voor het klimaat.

Van de week was er in het nieuws een bericht over de extreme droogte in India. Duizenden koeien en hun eigenaren zitten in kampen van de overheid waar ze eten en drinken voor de beesten krijgen. De oogsten zijn al mislukt en als de koeien ook nog doodgaan, dan is er voor een hele grote groep mensen geen bestaansmogelijkheid.

Poeh, die kwam wel even binnen. En India is helaas niet het enige land waar die extreme droogte of juist extreme wateroverlast is. Ik moet er niet aan denken wat er zou gebeuren als al die mensen moeten verkassen om in leven te blijven. En dan allemaal naar Europa komen.

Maar goed, zo’n vaart zal het wel niet lopen. Het leven verandert niet zo snel en mensen vinden altijd wel een oplossing.

Ik ben blij dat ik lekker ben gaan skiën, genoten heb van lekker buiten zijn, eten, drinken en de gezelligheid.
Eerlijk gezegd was het vroeger wel anders. Er was meer natuur, meer bossen en leuke kleine knijpjes. Nu zijn de pistes brede autobanen en zijn er grote eetschuren. Alles is erg massaal geworden. Ik mis het wel zoals het vroeger was. Dat kan natuurlijk niet meer, omdat er steeds meer mensen zijn die met wintersport gaan.

Een deel van het genieten van de sport is toch de natuur. Misschien ga ik langlaufen of wandelen langs hutten. Als daar tenminste niet ook zo veel mensen zijn.

Maar goed, ik kan er voorlopig weer tegen én ik ga zondag naar de klimaatmars in Amsterdam.