Ik moet naar de bank om geld te storten. Toch al vervelend omdat geld storten geld kost en omdat er steeds minder banken zijn waar dat kan.
De bank waar ik het doe is een eindje uit de buurt, dus moet ik er nog voor omrijden.
Maar goed, het is part of the job, dus ga ik.

Geen parkeerplek. Er staat een vrouw te kletsen met een andere vrouw. God wat kunnen vrouwen toch lang kletsen over niks. Eindelijk is ze klaar en na veel gedraai is ze eindelijk de parkeerplek uit.
Ik zet in één beweging mijn auto op de plek en loop de bank binnen.

Mijn pasje wil er niet in. Dan zie ik het papiertje: buiten werking. Ik ontplof.
Dat is bijna standaard dat het apparaat niet werkt. Ik ga op zoek naar personeel.
Ergens verscholen zie ik iemand zitten. Krankzinnig, een enorm gebouw waar niets gebeurt.

Het is een leuke jonge meid. “Is de stortmachine weer buiten gebruik? Dat is toch enorm irritant. Die werkt meer niet dan wel.” zeg ik.

Ze staat op en zegt: “ik zal even kijken want er was storing maar hij is gemaakt.” Het zal mij benieuwen maar ik loop achter haar aan.
“Nee”, inderdaad”, zegt ze nadat ze volstrekt nutteloos op een knopje heeft gedrukt, “wat vervelend, maar inderdaad weer buiten bedrijf.”

“Dat is toch te zot voor woorden,” verzucht ik met enige stemverheffing. Ze kijkt me vriendelijk aan en stemt ermee in.

“Wilt u een klacht indienen meneer?”  “Nou dat zal helpen,” zeg ik.
“In elk geval weet de directie dan dat er klanten zijn die niet tevreden zijn omdat het apparaat weer stuk is.” zegt ze.
Ze kijkt er zo ontwapenend bij, dat ik ondanks alles begin te glimlachen. “Ja, laat ik dan maar een klacht indienen.”

Ze is effectief en efficiënt. Met m’n bankpasje heeft ze in no time een klacht aangemaakt. “Wilt u gebeld worden door de teammanager?” vraagt ze.
“Ik denk niet dat het goed zal zijn voor de mevrouw of meneer,” zeg ik, “dus laten we dat maar niet doen.”
Ze lacht en ik hoor haar denken dat ze liever niet wil weten hoe ik dan ben.

Ik toren hoog boven haar dus buig ik me naar haar toe. Ze heeft mooie bruine ogen. Ik kijk haar aan en zeg: “Je kunt tegen je baas zeggen dat als ze weer een ronde reorganisatie doen en mensen ontslaan, ze slim zijn als ze jou houden.”
Verrast zegt ze: “Dat is lief van u.”

Ik loop de bank uit en terwijl ik in de auto stap merk ik dat ik m’n irritatie helemaal kwijt ben. Wat een fatsoenlijke reactie toch teweeg kan brengen. Ik neem me voor om bij ons op de zaak toch eens rond te kijken hoe er met mensen wordt omgegaan. Of er van die toppers rondlopen die je meteen in een goede bui kunnen krijgen.

Toch dat voorstel van die dame van personele zaken nog eens bespreken. Dat was er helemaal bij ingeschoten. Uiteindelijk een nuttig ritje naar de bank.

 

Geïnteresseerd in een professionele check? Bel me: 0621 16 88 86